15 czerwca 2026 roku Foo Fighters wrócili do Warszawy, by po raz pierwszy od lat zmierzyć się z największą koncertową sceną w kraju. PGE Narodowy nie wydawał się jednak oczywistym wyborem. Już przed wydarzeniem pojawiały się pytania o frekwencję, akustykę i sens organizowania stadionowego koncertu zespołu, który równie dobrze mógłby bez trudu wyprzedać największe hale w Polsce. Po niemal trzech godzinach grania odpowiedź okazała się jednak bardziej złożona niż można było przypuszczać.
To był wieczór pełen kontrastów. Z jednej strony organizacyjne niedociągnięcia i widoczne puste sektory, z drugiej – jeden z najbardziej dopracowanych i energetycznych rockowych występów ostatnich lat.
Problemy zaczęły się jeszcze przed pierwszym dźwiękiem
Wielu uczestników długo czekało przed wejściem na stadion z powodu problemów technicznych związanych ze skanowaniem biletów. Ostatecznie procedury uproszczono i wystarczyło jedynie pokazać wejściówkę w aplikacji. Nie był to jednak jedyny zgrzyt. Część górnych trybun pozostała wyłączona z użytkowania, a wokół obiektu można było odnieść wrażenie, że organizacja nie nadąża za sytuacją.
Również sama infrastruktura stadionu tradycyjnie dawała o sobie znać. Długie dojścia do toalet czy nie zawsze konsekwentne działania służb porządkowych przypominały, że PGE Narodowy wciąż potrafi być miejscem równie imponującym, co wymagającym dla publiczności.
Frekwencja mogła przygnębiać, ale tylko przez chwilę
Widok pustych miejsc na trybunach był czymś, czego nie dało się nie zauważyć. Skala obiektu bezlitośnie uwypukliła niższą niż oczekiwano frekwencję. Przez pierwsze minuty można było odnieść wrażenie, że tak renomowany zespół zasłużył na pełniejsze trybuny.
Jednak wraz z kolejnymi utworami ten temat zaczął schodzić na dalszy plan. Foo Fighters nie sprawiali wrażenia grupy, która zamierza odgrywać obowiązkowy koncert przed mniejszą publicznością. Wręcz przeciwnie – zagrali tak, jakby występowali przed kompletem widzów.
Trzy godziny rockowego rzemiosła najwyższej próby
Setlista była prawdziwym przekrojem przez dorobek zespołu. Obok największych hitów pojawiły się również utwory mniej oczywiste i kompozycje szczególnie cenione przez wieloletnich fanów. Mocna reprezentacja materiału z „Wasting Light”, powrót starszych numerów czy rozbudowane fragmenty instrumentalne sprawiły, że koncert nie zamienił się w przewidywalną składankę przebojów.
Największą siłą Foo Fighters pozostaje jednak umiejętność budowania dynamiki. Gdy trzeba było przyspieszyć, zespół uderzał z pełną mocą. Gdy przychodził moment na bardziej nastrojowe fragmenty, muzycy pozwalali kompozycjom wybrzmieć bez pośpiechu.
Dave Grohl po raz kolejny udowodnił, dlaczego od trzech dekad pozostaje jednym z najbardziej charyzmatycznych frontmanów rocka. Energia, kontakt z publicznością i autentyczne zaangażowanie sprawiały, że nawet ogromna przestrzeń stadionu nie była w stanie stworzyć dystansu między sceną a widownią.
Produkcja bez przesady, ale z klasą
Scenografia została przygotowana z wyczuciem. Efekty wizualne, światła i rozbudowany wybieg nie dominowały nad muzyką, lecz stanowiły jej naturalne uzupełnienie. Szczególnie dobrze wypadały momenty, kiedy członkowie zespołu gromadzili się razem na dodatkowej platformie, nadając występowi bardziej kameralny charakter.
Dzięki Twojemu wsparciu możemy dostarczać rzetelne relacje i ekskluzywne zdjęcia z kolejnych wydarzeń! Postaw nam kawę! ✌️
Nie zabrakło także indywidualnych momentów dla poszczególnych muzyków, rozbudowanych partii perkusyjnych oraz okazji do pokazania, że Foo Fighters nadal są zespołem, a nie jedynie projektem skupionym wokół Grohla.
Deszcz tylko dodał klimatu
Krótki opad, który pojawił się w trakcie koncertu, nie przeszkodził publiczności. Wręcz przeciwnie – dla wielu osób stał się jednym z elementów budujących atmosferę wieczoru. Niektóre utwory wykonywane przy padającym deszczu zyskały dodatkową intensywność, a stadionowa sceneria nabrała niemal filmowego charakteru.
Niespodzianka podczas „Big Me”
Jednym z najbardziej pamiętnych momentów wieczoru okazała się spontaniczna akcja publiczności podczas „Big Me”. Nad tłumem zaczęły unosić się dziesiątki białych dmuchanych piłek, co wywołało autentyczne zaskoczenie wśród muzyków.
Był to jeden z tych momentów, których nie da się zaplanować i które na długo pozostają w pamięci zarówno fanów, jak i samych artystów.
A jak było z dźwiękiem?
PGE Narodowy od lat wzbudza dyskusje dotyczące akustyki i tym razem również nie brakowało różnych opinii. Osoby znajdujące się blisko sceny lub systemów nagłośnieniowych mogły mówić o bardzo dobrym odbiorze koncertu. W bardziej oddalonych częściach stadionu tradycyjne dla tego obiektu echo nadal było odczuwalne.
Mimo wszystko wielu uczestników zgodnie podkreślało, że pod względem brzmienia był to jeden z lepiej nagłośnionych koncertów rockowych, jakie odbyły się na Narodowym.
Stadion być może był za duży, ale Foo Fighters okazali się dokładnie tacy, jakich oczekiwaliście
Trudno oprzeć się wrażeniu, że koncert w hali mógłby stworzyć jeszcze bardziej intensywną atmosferę. PGE Narodowy okazał się miejscem większym niż realne zainteresowanie wydarzeniem. Nie zmienia to jednak najważniejszego faktu.
Foo Fighters przyjechali do Warszawy w znakomitej formie i udowodnili, że mimo ponad trzydziestu lat na scenie wciąż grają z pasją, której mogłoby pozazdrościć im wiele młodszych zespołów.
To nie był perfekcyjny wieczór pod względem organizacji. Nie był też koncertem pozbawionym wad wynikających z samej specyfiki stadionu. Ale kiedy gasły światła i zaczynały wybrzmiewać kolejne utwory, wszystkie te problemy schodziły na drugi plan.
I właśnie dlatego warszawski występ Foo Fighters można zapamiętać jako wydarzenie, które wygrało nie dzięki idealnym warunkom, lecz dzięki sile samej muzyki.
